Lietuviškai English Polish
Versija neįgaliesiems
Į pradžiąSvetainės žemelapisEl.paštas
Į pradžią
Švenčionių rajono savivaldybės administracija
Biudžetinė įstaiga
Vilniaus g. 19
LT-18116 Švenčionys
Tel. (8 387) 66 372
Faks. (8 387) 66 365
El. paštas savivaldybe@svencionys.lt
Duomenys kaupiami ir saugomi
Juridinių asmenų registre,
kodas 188766722
Naujienos Apie savivaldybę Gyventojams Investuotojams Turizmas Renginiai Korupcijos prevencija
2018 m. gruodžio 12 d.

KITA INFORMACIJA
- Pagrindinis puslapis
- Atliekų tvarkymas
- Civilinė sauga
- Mobilizacija
- Nuotraukų galerija
- Želdiniai
- Klausimai atsakymai
- Gyventojų skelbimai
- Laisvos darbo vietos
- Svetainės struktūra
- Pastebėjus klaidą

Prisijungimas gyventojams

Lankytojų statistika
Skaičiuojama nuo: 2006-05-02
Iš viso apsilankė: 7291365
Šiandien apsilankė: 248
Dabar naršo: 16


Historia

     Kraj Święciański od dawna jest sercem ziemi Nalsza (Nalšia). Już w kronice XIII wieku wspomina się o wschodniej ziemi litewskiej Nalsza (Nalšia), która z ziemiami Deltuva (Deltuva), Lietuwa (Lietuva) i Upita (Upytė) tworzyli Auksztotę (Aukštaitija).
     Podania o założeniu kraju Święciańskiego snują się po dzień dzisiejszy. Tajemnicza nazwa tego kraju pochodzi prawdopodobnie od słowa "święty", co oznacza zieleniącą się puszczę świętą, płynące strumykiem wody święte. Niektórzy nazwę Święciany wiążą z najstarszą osadą puszczy Szwentenaj (Šventėnai), właśnie tu zamieszkali wajdeloci, którzy obchodzili przy ofiarnym ołtarzu obrzędy religijne.
     Święciany są administracyjnym centrum rejonu, jak i Wilno, jedną z najstarszych osad litewskich, położoną na skrzyżowaniu byłych dróg z Prus do Rosji. W kronice odznacza się, że Święciany były wielkim miastem, sprowadzały się tu trzy główne drogi kupieckie, którymi wlekli się kupcy z Połocka, Witebska i innych oddalonych ziem. 
 Prawdopodobnie znajdował się tu dwór książęcy Witolda. W XV w. w Święcianach i pobliskich okolicach Witold osiedlił Tatarów, ich potomkowie wyróżniali się zdolnością do rzemieślnictwa, miasto w średniowieczu było jednym z głównych centrów rzemieślniczych. Z kroniki kościelnej z 1514 roku wynika, że założycielem pierwszego kościoła w Święcianach był Wielki książę litewski Witold (1392-1414). W 1636 r. została zbudowana nowa drewniana świątynia, która kilkakrotnie podlegała rekonstrukcji. Rok 1898 dla Święcian jest wyjątkowym - zakończono budowę kościoła murowanego. Fundatorem wyposażenia ołtarzu centralnego był generał rosyjski K. Czechowicz.
    W źródłach kronik historycznych odznacza się, że w 1486 r. Święciany posiadały statut miasta, osiem lat później, była to gmina Święciany. W 1565 r. Święciany w powiacie Oszmiańskim były jednym z trzech centrów sądowych do spraw ziemskich. Rok 1800 przynosi miastu następne zmiany administracyjne, 31 stycznia z polecenia senatu, Święcianom przyznaje się stan samorządu, założony jest ratusz miasta. Za czasów unijnych region ten nosił nazwę Zawilejski (Užnerio), centrum którego były Święciany. W końcu XVIII wieku w mieście działała poczta, szkoła, do której w 1828 r. uczestniczyło 28 uczniów. Do 1837 roku Święciany należały admirałowi Czyczagowowi, w tymże roku miasto zostało wykupione przez skarb państwa. Miasto posiadało: 223 domy mieszkalne, kościół, cerkiew, 2 synagogi, 30 sklepów, 34 karczmy. Wskazuje to, iż Święciany były centrum etnograficznej Litwy Wschodniej z szybko rosnącym rozwojem admistracyjnym, gospodarczym i kulturalnym. 
    W czwartym dziesięcioleciu XV w. na stronicach kronik historycznych pojawiają się Kołtyniany (Kaltanėnai). Tę majętność Zygmunt Kiejstutowicz (Žygimantas Kęstutaitis) oddał feudałowi Narbutowi (Narbutas). Od czwartego dziesięciolecia XV w. do początku XVI w. Kołtyniany (Kaltanėnai) stały się osiedlem. W 1633 r. wybudowano tam kościół, gdzie później rozmieszczono klasztor Franciszkanów (zamknięty w 1832 r.). W 1794 r. przy klasztorze założono dwuletnią szkołę, w 1807 r. do placówki uczęszczało 30 uczniów.
Po rozbiorze Rzeczypospolitej Polskiej w 1795 roku Litwę uzurpowała Rosja. W Gubernii Wileńskiej utworzono powiat Zawilejski (Užnerio) z centrum święciańskiego, z którego w 1843 r. powstał powiat Święciański. 
        Wiek XIX dla ziemi Święciańskiej, jak i całej Litwy, był bardzo dramatyczny, pełen zamieszeń socjalnych, politycznych i etnicznych. W 1812 roku na tereny wkroczyło wojsko napoleońskie, armia rosyjska. Napoleon zatrzymał się w Święcianach, przyjął paradę wojskową.
Nie mniej burzliwymi były wydarzenia powstańcze 1831 r., zginął dowódca plutonu powstańczego proboszcz A. Łabutis (A. Labutis), (pogrzebany na podwórzu kościelnym w Święcianach). Po dzielnej walce z licznym oddziałem kozackim, powstańcy byli zmuszeni cofnąć się. Na północno-zachodnim skraju miasta jest wzgórze zwane Górą Szubieniczną. Przypuszcza się, że było to miejsce rozprawy administracji carskiej z powstańcami.
Lata 1832-1864, to lata cierpień i doświadczeń okupacyjnych. Wraz z okupacją carską na miasto, jak i na całą Litwę, nasuwa się czas represji Żandarmerii Wojskowej, więzień, zsyłań, kolonizacji, prześladowań języka litewskiego, rusycjonalizacji społeczeństwa poprzez organy administracyjne i szkołę, narzucania prawosławia.
    Ruch odrodzenia narodowego w kraju Święciańskim odbywał się zbyt ciężko, jednak uparcie i niepowstrzymanie. Z biegiem czasu wyrósł krąg inteligencji i arystokracji, w większości księży, którzy pobudzali duch narodowy, odradzali słowo i piśmiennictwo języka litewskiego. 
      W latach 1884-1886 łabonarski ksiądz proboszcz Aleksander Burba (Aleksandras Burba), znany działacz Wileńszczyzny oraz wyróżniającą się aktywnością zakrystian Karol Baużis (Karolis Baužys), uporczywie walczyli o odrodzenie języka litewskiego, rozpowszechniali książki, walczyli z alkoholizmem. 
   W odrodzeniu języka litewskiego i rozpowszechnianiu książek litewskich wielki udział brali „książkonosze". Jednym z nich historia nazywa księdza Placyda Szarkauskasa (Placidas Šarkauskas), który w roku 1900, będąc wikariuszem w Święcianach, dostarczał wydawnictwa litewskie z Prus oraz rozpowszechniał je wraz z „książkonoszami" Adamem Michałem Podleckim (Adomas Mykolas Padleckis) ze wsi Żelaby (Želabai), Stanisławem i Michałem Vaiszkunasami (Stanislovas ir Mykolas Vaiškūnai) ze wsi Kurpi (Kurpės) i innymi. Dzięki tym pilnym staraniom w parafiach rozpowszechniłym się katechizmy, modlitewniki, broszurki, gazety.

Paskutinis atnaujinimas: 2017-11-09 11:58:25
SAVIVALDYBĖS MERAS

Mero darbotvarkė

Naujienų prenumerata
POSĖDŽIŲ TRANSLIACIJA
Video archyvas
 
Vardadieniai { visi }
Šiandien:
Gilmintas
Vaingedė
Dagmara
Rytoj:
Kastautas
Kastytis
Eiviltė
Otilija
Liucija

















































 
© Švenčionių rajono savivaldybė. Visos teisės saugomos. Sprendimas: Idamas